-دقیقه ٧۵ بازی ایران ١ عربستان ٠ فریاد کر کننده دایی دایی هزاران کیلومتر اونورتر به گوش می رسد.

- دقایقی بعد تکل کعبی نیم سانت و فقط نیم سانت کوتاه هست و دروازه ایران باز می شود. فریاد دایی حیا کن و رها کن بلند می شود.

-ضربه سر نکونام میلیمتری از بالای دروازه عربستان رد می شود.....یک دنیا آه

 اگر جواد فقط یک قاشق ژل به فکلش زده بود یا کعبی یک سایز کفش بزرگتر گرفته بود الان دایی اسطورتر کار بلد تر و ....از همیشه بود. اینهمه مفسر و منتقد و فوتبال بلد و.... هم یک دفعه ما گفته بودیم ما گفته بودیم راه نمی انداختند.

از شوری و بی نمکی این تماشاگران تعجب نمی کنم. ولی نمی دونم چرا یاد ٢٨ مرداد و مصدق این حرفا افتادم؟

افاضات فنی: آقای دایی تیم ما مثل همیشه بود ولی انضافا عربستان خیلی بهتر از دور رفت بود. هیچ جا این رو در میلیونها نظر فنی داده شده ندیدم  ولی بنظر من تیم از دقیقه ٧۵ کم اورد که دقیقا بخاطر سفر و بازی غیر ضروری با کویت بود.

مربی بعدی هر کی هستی فقط بدنها رو ٩٠ دقیقه ای کن و بشین کنار و حماسه استرالیا رو به تماشا بشین.